De vogels van Marieke Cordesius

Marieke Cordesius woont al vijftien jaar in de Soendastraat. Zij is geboren in Den Haag en is 53 jaar jong. Als we langs haar huis lopen (nummer 34), zien we regelmatig affiches voor het raam hangen. Dus let eens op deze posters en de daarop genoemde exposities, wie weet is het wat voor u.
Zo stelde Marieke op 7 en 8 oktober j.l. samen met beeldend kunstenaar Hans Kleyweg, hun atelier open aan de Gaslaan 74. In dat weekend was namelijk door de Buurt Culturele Ontwikkelings Maatschappij (BCOM) open huis/atelier georganiseerd voor en door kunstenaars wonend of werkend in de buurt Regentesse/ Valkenboskwartier. In verschillende ateliers kon een ieder zien hoe kunstenaars werken en hoe een kunstwerk tot stand komt.
Ook is Marieke al ongeveer 5 jaar lid van de Kunstkring aan de Denneweg gelegen, waar met regelmaat werk van haar wordt geëxposeerd.
Marieke is beeldhouwster van vooral beelden van vogels. Rob Scholten, publicist, noemt ze roerloze vogels:

“Ik zie ze vaak vanuit de trein:
bewegingloze vogels die verwijlen
aan de slootkant, op een poot in
het water de tijd schijnen te doden, zelf door de tijd lijken gedood”……

…”Soms staat zo’n vogel in
een achtertuin, te groot voor
het mallotig vijvertje waarin hij pootje baadt”. Naast hem een replica
op driekwart van de ware omvang,
vaak van dezelfde steensoort
waaruit ook het naastgelegen
rotsje en de bodem van het
vijvertje gehouwen zijn.
Dat is pas onbeweeglijkheid!
Geen vis kan zich daarin vergissen.
denk je. Maar een vis is meestal
niet zo gis. En menig goudvis
legt op die manier het loodje”.

(tekst van Rob Scholten)

Marieke heeft een atelier aan huis, maar huurt ook nog een gedeelte van een atelier van Hans Kleyweg, ook beeldhouwer, in de Gaslaan voor grote werken. Grote beelden van brons; figuren die apart staan of in een groep, een man -en een vrouwentors, grote en kleine vogels.

Na de middelbare school wilde Marieke eigenlijk Nederlands studeren maar zij werd uitgeloot.
Haar werkende leven begon als ‘creatief therapeute’ bij het psychiatrisch centrum Rozenburg. Zij leerde mensen met een handicap creativiteit te ontwikkelen. Terwijl ze overdag werkte, volgde ze ’s avonds ook nog een opleiding ‘esthetische vorming’ aan de Nutsacademie te Rotterdam, nu Herman de Kooning Academie geheten.
En daar gebeurde het. Door te werken met allerlei materialen, hout, klei, metalen, ontdekte zij de beeldend kunstenaar in zich. Zij schreef zich in voor de Rietveld Academie in Amsterdam. Het was de tijd waarin de Bauhausstijl de boventoon voerde. Alles moest strak! Bij haar thuis in de hal, staat een rechthoekige geboetseerde vaas in deze stijl, gemaakt in haar studietijd.Een van haar leraren was de dichter Jan Elburg die les gaf in het schilderen aan de hand van gedichten. Hij poetste zijn tanden met whisky en dat inspireerde hem bij het dichten! Het was de tijd van de flower power en Marieke hoorde er helemaal bij. Ze deed mee aan allerlei demonstraties en wilde net als iedereen vrij en sociaal zijn.Zij heeft ook nog op de ‘Levensschool’ aan de Sammersweg les gegeven in handenarbeid aan 15-17 jarigen, wonend inachterstandswijken. Samen met Eric du Chatenier had ze nog een tijdlang een keramisch atelier aan de Veenkade in Den Haag, ‘Keramisch atelier carotte’. Als er open huis was, dan bakte Marieke heerlijke pizzahapjes in de keramische oven! Ja, want wat Marieke met klei kan bewerkstelligen dat kan zij ook met allerlei ingrediënten in de keuken. Koken is dan ook een andere passie van haar. Het liefst maakt ze Indisch, maar eigenlijk lukt alles haar in de keuken.

In de tuin van het Vrijzinnig Christelijk Lyceum aan de Van Stolkweg staat een bronzen beeld van Marieke, ‘Ichtus’ geheten. Het is een vis, een golf induikend, het symbool van vrijheid. Het is gemaakt ter gelegenheid van het 70-jarig bestaan van het VCL.

Marieke heeft heel veel beelden gemaakt en blijft steeds gefascineerd door vogels. Soms vraag je je af, zijn het nou vogelmensen of mensvogels? Dat mensen iets dierlijks evenaren. Alle vogels zijn trouwens door haar vernoemd. Bij haar thuis staan:
Pato, fors en struis.
Tuyuyo, ingetogen en bescheiden.
Paco, Boris en Ravi, gevoelig.

Een vogel springt er voor haar uit, ‘de Ziener’. Het is een grote, wijze bronzen roofvogel met flinke vleugels en veren. De Ziener kijkt de wereld in zonder te oordelen.

Marieke heeft de kern van haar beeldhouwen eens uitgesproken in de volgende tekst:

“Mijn werk, mijn leven
Het ontdekken van mogelijkheden.
Het zijn, mijn kunnen.
Het uitzoeken, driedimensionaal, in een vorm, een gevoel, een idee: de muze die je grijpt.
Die zorgt dat er iets in mijn brein tot stand komt: Een idee ontdekken, waarmaken, uitwerken, schetsen, schetsen, schetsen, dan de vorm die je in je handen krijgt.
Dan realiseren na een zorgvuldig onderzoek van materialen, het hoe en het waarom, het neerzetten van wat in je hoofd neerdaalt, vanuit je brein in je hart: werkzaam uitpluizen, uitzoeken, uitproberen.
En het komt, het is.
De vorm, de structuur, de tegenvorm.
Het menszijn, het proces, doorploegen.
Hetgeen er in je brein speelt, vormt zich een weg, baant zich naar buiten.
Vorm en inhoud zijn een.
Een worsteling, een gevecht, een neerdalen. Het zijn, het is er; het is een feit.”

Jacqueline de Vreese, september 2006