Epi Confiant, huis- tuin- en keukenfilosofe

Haar fiets gebruikt ze als muilezel. Volledig bepakt en bezakt met tassen, een tafel en een stoel loopt ze naast haar ezel door de Frederikstraat op weg naar de Kunstmarkt op het Lange Voorhout.Daar installeert ze zich bij haar tafel die bedekt is met tal van kleurrijke, zelfgeschreven boekjes met gedichten en gedachten. Dit ritueel herhaalt zich elke donderdagochtend van mei tot september van 10.00 -17.00 uur tijdens de kunstmarkt aan het Lange Voorhout (tenzij het plenst). En dat doet Epi Confiant al 35 jaar lang! Epi staat voor kiem of korenaar.

Eigenlijk heet ze Janneke Joustra-Rijsdijk, maar zo noemt ze zich niet graag. Ze is autodidact. Haar kennis heeft ze te danken aan haar ouders en aan de mensen uit haar omgeving. Deze kennis deelt ze graag met anderen en daarom zijn haar boekjes niet duur: tussen 1,50 en 2,50 euro.
In haar gezellige hofje aan de Schuddegeest woont ze samen met Tommie, haar zwarte kat. Op haar tafel liggen boekjes die als titel hebben: ‘Lente’, ‘Vrij blij’, ‘Episme’, ‘Hart tegen hart’, ‘Met fruit beter uit’, ‘God is niet dood’, ‘Zonneklaar’, ‘Slaaptips’ en ‘Bien faire l’amour’. Sommige zijn in het Engels vertaald, anderen zijn alleen in het Frans geschreven, want ze schrijft graag Frans.

De boekjes zien er van buiten prachtig uit, de kaftjes zijn zelfgemaakt met mooie collages en het puntje op de i van haar schrijversnaam Epi heeft de vorm van een hartje! ‘De kern is LIEFDE, want liefde is belangrijk voor iedereen: liefde voor de mens, het kind, de vrede, de kunst en de natuur’. Daarom vindt Epi het van belang dat ‘de Wet van Eva’, door haar in 1969 geformuleerd, beter bekend wordt. Het is een nieuwe benadering van de vrouwelijke sexualiteit, dat schept duidelijkheid. De ‘Wet van Eva’ is onder andere verwerkt in boekjes met de titels ‘Mandala’, ‘Puzzel’, ‘Sesam’ en in het werkje ‘Vrij Blij’ dat eindigt met een praktische tip: ‘Wees bijdehand, heb altijd een condoom bij de hand!’.

Epi is geboren op een scheepswerf in Nederland. Haar vader was een berger van schepen. Zo heeft hij geholpen bij de reparatie van het schip ‘le Normandie’ dat bij het schiereiland Quiberon averij opliep in 1936. Met Epi als kind van 3,5 jaar verhuisde het gezin naar Bretagne en bleef er. In de auto sliep Epi dan in een hangmatje. Van Hendrik Ido Ambacht naar Bretagne was het een heel eind in een tweepersoonsautootje. Haar artistieke moeder was schrijfster van een beetje pikante romans (onder de naam Hans van Haefte). In Frankrijk, het land van de literatuur, is Epi volwassen geworden. Thuis luisterde ze heel aandachtig naar alle gesprekken die al dan niet aan tafel gevoerd werden. Door haar ouders is ze sociaal en liefdevol grootgebracht. Ze behoort tot de generatie die heel goed kan lopen. Twee uur liep ze per dag van en naar school. De Engelse les ging tijdens oorlogstijd zelfs door in de kelder, wanneer de sirenes loeiden. En echte Engelse lady (lerares) was het die de trap afdaalde.

Na het behalen van het eindexamen in 1949 ging Epi alleen terug naar Nederland en sprak de taal nauwelijks meer. Ze raakte geblokkeerd wat het schrijven betreft. Nooit zou ze met een ‘Hollander’ gaan trouwen en dat was natuurlijk toch het eerste dat ze deed. Samen kregen ze twee jongens.
In 1965 viel die blokkade weg en vond ze het ook leuk om te dichten en te schrijven. In 1972 kwam ze voor het eerst op de Kunstmarkt aan het Lange Voorhout terecht en vroeg ze of ze daar ook mocht staan met haar drie boekjes, getiteld: ‘Lente’, ‘Harmonie’ en ‘Simpel…weg’. ‘Als je denkt dat je dat aan de man kan slijten, van mij mag dat’ zei Bram van Pijpen letterlijk! De ironie van die opmerking ontging haar gelukkig op dat moment. Zó is ze begonnen. Nu is haar werk uitgegroeid tot ongeveer 130 titels! Haar uitdrukkingsvaardigheid valt op. Echt een lerares voor de middelbare school en tegelijkertijd is ze een beschermende moeder. Al kon ze vroeger geen orde houden. Op een avondschool gaf ze Frans in Dordrecht: Bij mevr. Joustra kon je gein trappen.

Na de oorlog had ze de drang om psychologisch verantwoord te schrijven. Psychologische boeken leken echter vaag en ver van de werkelijkheid. Oosterse werken van Indiase geestelijke leiders gaven daarentegen concrete wijsheden. Deze boeken bestonden uit prachtig papier en waren bovendien mooi in het Frans vertaald. In deze werken trof ze een wijsheid aan die haar raakte.

Zij is geëngageerd. Haar streven is het kweken van beter onderling begrip tussen mensen. Ze ziet haar boekjes qua uiterlijk als ‘eye-catchers’ en qua inhoud als ‘eye-openers’. ‘Onze denkwereld is een lieve chaos’. Epi ordent daarom graag gedachten in aansluiting op reeds bestaande wijsheid en ethiek. Ze hanteert een sobere schrijfstijl die de duidelijkheid en de toegankelijkheid ten goede komt. Maar vergist u niet, het is dieper dan u op het eerste gezicht denkt! De losse of thematische gedachten zijn vaak doordenkertjes, soms met een dubbele bodem, zoals de titel van haar milieuboekje duidelijk maakt: “Nature morte?”.

Jacqueline de Vreese, juli 2007